Bakın ben hangi seriye başladım!
Sonunda başlayabildiğim için mutlu ve gururlu hissediyorum. Kısa bir eleştiri yapıcam ama bu durum tamamen benimle ilgili... Şöyle ki ben Dikenler ve Güller Sarayını daha çok sevdim.
Sanırım bunun nedeni orada duygu yoğunluğu, entrika ve yakınlaşmaların daha fazla olması. Bu kitap daha aksiyon, fantastik.
Duygular ikinci hatta üçüncü planda. Yine de konu, kurgu, karakterler, aksiyon sahneleri mükemmel. Bakalım diğer kitaplarda neler olacak.
Celaena ömür boyu hapse mahkum edilen bir mahkumdur. Genç yaşına rağmen tanınmış ve iyi eğitimli bir suikastçidir. Prens Dorian tarafından kendisine sunulan teklif ona özgürlüğü vaad eder. Bir turnuvada ülkenin en azılı adamlarıyla çarpışacak, turnuvayı kazanacak, bunun sonucunda Kralın koruyucusu olacak ve bir süre sonra özgür kalacaktır. Bu Celaena için çocuk oyuncağı olsa da turnuvada hayatları tehdit eden karanlık bir güç vardır.
"Ben Adarlan'ın veliaht prensiyim."
Dorian ateşin başındaki bir koltuğa gömüldü.
"Asla şaka yapmam
"Buraya gelmene izin var mı?"
"İzin mi? Bir kez daha söyleyeyim Ben prensim. Ne istersem yaparım."
"Evet ama ben de Adarlan Suikastçısı'yım."
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.