'İnsanlık öldü. Belki de hiç yaşamamıştı."
Tehlikeli oyunlara var mısınız?
Oğuz Atay okumaya geç başladım. Yazarı hissetmek, yazardan bana geçenleri özümsemek için sanırım vakti şimdi gelmişti...
Gelelim kitabımıza; her karakter kendine münhasır. Sanki isimleri karakterlerini yansıtıyor. Hangisi gerçek, hangisi hayal okudukça anlıyorsunuz. Ana kahraman Hikmet'in gerçek ve hayal dünyasını okumaya başlıyorsunuz. Okurken yapma be Hikmet bu gerçek değil. Hadi Hikmet uyan... Şimdi hayallerden kurtulman lazım dediysem de boş... Oğuz Atay takmış kafaya...
Hikmet, Albay ile oyunlar yazıyor. Zaman içinde Hikmet'in dünyası haline gelen oyunlar artık onun gerçek hayata dönmesini engeller. Böylece kahramanımız yaşamayı da oyuna dönüştürmeyi başarır. Asıl tehlikeli oyunlar da işte tam o vakit başlıyor. Çok okuyan, yazan insanlarda rastlanan bir psikolojik yapı bozukluğunun tam içine giriyorsunuz.
Yazarın; edebi anlatımı, duyguları ve inceden espri yeteneği ile Türk edebiyatında farklı bir yerde doğrusu... Adeta kelimeler ile oynuyor. Diyalogtan şiire, eleştiriden tiyatroya, mektuba geçerken akışta da okuyucuyu yormuyor. Ayrıca hayattan örnekleri ile kitaba daha bir derinlik veriyor. Sadece problem; anlatılanların düş mü, gerçek mi olduğunu anlayabilmek?
Karakterlerini eski Türkçe, İngilizce ve Latince de konuşturan yazar, doğu ile batıyı da kitabında çok güzel harmanlamış.
Kitapta ki bir bölüm vardı ki; insanlığın öldüğünü biz okuyuculara haber verirken çok etkilendim. Hikmet kendi hayatı ile insanlığın aynı yokluk ve acıları çektiğini yazarken; insanlık gibi öleceğini satır aralarında hissettirdi.
Anlaşılmak ne kadar değerli hayatta değil mi? Yazar anlaşılmak isterken; bazen direniyor bazen de pes ediyor. Hayatta pek çoğumuzun yaşadığı gel gitleri yaşıyor. Son akşam yemeğinde ise insanlığa sesini duyurmak, anlaşılmak istiyor.
Gelelim bendeki Oğuz Atay'a: Sevgisiz, başarısız insanların hayata tutunabilmek için bazen hayallerinde bile yenilerek ölmesi... Buradaki ölüm ise hayata karşı savunduğu tehlikeli bir oyundu. Ölümü tanımlarken de hayatın bitmesi veya insanın öyle sanması olarak ifade etmiş.
Hikmet niye intihar etti? Suçlu kimdi? Bence suçlu; şu zavallı dünyaydı. Her başarısızlıkta daha çok dibe çeken aile yapılarından tutun da toplumu oluşturan her öğe suçludur...
Zor bir kitaptı... Sırada Tutunamayanlar var ama biraz sindirmem gerekecek değil mi Albayım?
Ben beğendim. Takdir sizlerin. Keyifli okumalar dilerim.
··
1.163 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
