Ana kahramanımız Prens. Çok iyi ve anlayışlı olduğu için "budala" olmakla yaftalanan, ancak kitabın ilerleyen sayfalarında "ya ama bu da cidden budala mi? Ne bu şimdi ya?" Diyeceğiniz karakter. Açıkçası bende kendisini hiç sevemedim, iki kadın arasında kalan, sırf acıma duygusu sebebiyle tercihlerinden emin olamayan, kendisiyle beraber kendisine aşık kadınları da eriten bir karakter. Bence prensin bir duruşu yoktu, duygu ve düşünceleri vardı ama onları çevresindeki olaylara ve insanlara göre şekillendiriyordu, "ben buyum" diyemiyordu. Kitapta prense aşık olan histerik kadın karakterimiz Nastasya Plopovna okumayı en sevdiğim karakterdi, özellikle çığırından çıktığı, her şeyden vazgeçtiği, herkesi evine çağırıp herkesi yerden yere vurduğu sahne en sevdiğim sahneydi! Okurken dedim ki ; ya bu kitabın filmi var mıydı? Ve bu sahne orada nasıl canlandırıldı?
Kitaptaki neredeyse tüm karakterler yozlaşmış toplumun temsilcileri olarak yerini almışlardı, hepsi genel olarak dedikodu ve yalanla beslenen , narsisist yönlerinin olduğu karakterlerdi.
Kitaba bayıldım diyemem ancak Dostoyevski ve dili bence harika! Orijinalinden okumak isterdim kendisini. Betimlemeler her zaman sevilmez tarafımca ancak söz konusu Dostoyevski olunca beğeniyorum gerçekten ve film sahnesi gibi okuma fırsatı sunuyor bana.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.