Hangi hikaye başladığı yerde bitmemişti ki ?1K
İnsanlarla muhabbet etmek istemeyince kitaplarla konuşmak çok daha iyi geliyor 2 gündür kitabın sonunu getirdim on bir gündür yavaş yavaş ilerlerken aldı beni içine roman .
Bu iki ırmağın kavuşma hikayesi ,ama bu iki ırmak çeşit çeşit zorluklardan ,savaştan, göçten,gurbetten yokluktan zorluktan geçti.
Bu iki ırmak Zehra ile Setterhan.
Zehra diyordu ya İsmail'e benzeyen her erkek iyidir diye. İsmail düşmanla savaşamadan ölmekten korkan yalnız başına hastanede vefat eden içli İsmail.Koca yürekli Büyükhanım ne zordur hayat yuvanı ,ömrünü ,yaşanmışlıkları geride bırakıp yavruları için güçlü kalmaya çalışan bir kadın ana.
"Dünya bir ırmaktır, biz dışarıdayız bu ırmaktan, ırmağa düşen gölgemizdir ancak."
Bu aralar sıkça düşünüyorum bunu dünyanın eğlencesine, oyunun içine kaptırmazsanız kendizi bizim dünyada ne işimiz var diye soruyorum burası doyumluk bir yer değil tadımlık burası memleket de değil göç yolu ve en sonunda öleceksek niye bunca sevinç acı hüzün sevgi yaşıyoruz ki.(Cevap :Mülk Suresi 2.ayet)Bu dünyayı memleket edinmek istedikçe uzaklaşıyor bizden bir türlü sığamıyoruz acıyla, ölümle,zorluklarla sevdirmiyor da zaten kendisini.
Ocağın başında anneannemi kaybetmiştik 2 gün de refakatçi etmiştim o anlar kafamda canlanıyor, fotoğraflarına bakıyorum o da benim gibi genç oldu, yetişti evlendi çocuk çoluğa karıştı ve hayat başladığımız yere toprağa geri döndü.
**
"Kimdir haftalardır fotoğraflarına baktığım bütün bu insanlar? Bu suretler nedir? Hepsi sonsuzlukta birer gölge. Ve ben, ne aradım yüzlerinde?
Hiçbiri yaşamıyor bugün bunların. Onca hareket, hayat, maceradan eser yok şimdi. Göz göze geldiğim bunca insandan hiçbiri sağ değil. Hepsi kendi hikâyelerini yaşadılar. Dünya ålem perdesi üzerine az ya da çok gölge salarak kendilerine biçilen rol ve zaman içinde bir göründü bir yok oldular. Zaman perdesinin üzerine dünya şemaillerini düşürüp sonra da çekip gittiler günü gelince. Hepsi kendi ölümlerini yaşadı. Kiminin sureti perdeyi titretti, kiminin gelip geçtiği belli bile değildi.
***
Hayat acı ama biz insanoğlu acıyı biraz olsun unutmak hafifletmek için beynimiz bize oyun oynar bir an hıçkıra hıçkıra ağlarız sonra güleriz tek bir duygumuz yok bizim.Zehra'nın Büyükhanım'ın,Hasan'ın,Anuş'un,Masalın o zor çetrefilli yollardan sonra sıcak suyu bulup Yıldırımın da iki ayva çayı bulup suya atıp içmeleri gibi tatlı bir his.
Velhasıl ben okurken kalbime dokunan ,acıyı hissettiğim ama acının yanında hayata devam edebilmek için tatlı hislere dayandığımız bir romandı.
"Hoş gelmişsiniz dedi Setterhan Zehraya oturması için yer gösterirken.Nasılsınız?"
Ve iki yorgun ırmak buluştu...
··
50 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Nihal
Gönderi Sahibi
535 sayfa okudum sanki yılların yorgunluğu yolculuğunu yaşadım. Ne güzel şeysin kitap.💐📚