"İnsanın gözüne sokarcasına mutlu olmak ve duygularını arsızca sağa sola saçmak utanmazlık."
"Şahsen katilin o olduğundan neredeyse eminim; ama elimde çürütülmesi imkansız o son kanıt yok."
Kitabın en can alıcı cümleleri bunlar.
Stefan Zweig hayvan psikolojisi üzerinden insanın kapalı zihin odalarına ışık tutmuş sanki.
Kapalı odadan kastım her insanın ham, ilkel, hayvanî bir alanı vardır zihninde. Bunu bir köpek üzerinden anlatmış gibi.
Sevgi, nefret ve öfke.....
Sevgi ne kadar büyükse kin de o denli büyük işte deyip parmakla göze sokarcasina anlatiliyor.
Peki ya köpeğin açısından bakarsak haklı miydi sizce?
O büyük ilgi, sevgi ve egemenlik bir anda alaşağı edilmiş.
Neyse spoiler vermiyim daha fazla.
Polisiye severler için hoş kısa bir kitap.
İyi okumalar..
·
243 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.