Duygusallığı çok uçlarda, karamsarca yaşayan, üstelik eli kalem tutan insanların yazdıkları çok ilgi çekici.
Yaşama Uğraşı,
Cesar Pavese'nin 1930'dan 1950'ye, o son cümleyi yazana
Ölümü bekleyen idam mahkumu gibiydim. Böyle biri asıldığında onun için bütün acılar son bulurdu. Ancak bu mahkum esareti boyunca asılması için yapılan bütün hazırlıkları izliyor ve anbean ölümü bekliyor. Tam ilmek boynundayken affedildiğini öğreniyor. İşte böyle biri için geri kalan yaşamı zehir olacaktır, her an acı çekmeye devam edecektir. Mesela ben de senin deyiminle birçok kez sıkı dayağı hak ettim. Ama sen son anda bana acıyıverdin