Sırrına kimsenin eremediği şu acayip alem, içinde çalkalanan hislerimizle ha babam deviniyoruz.
Hayatta bazı şeylerin varlığı, uzun boylu düşünmemek kaydıyla kabul edilebilir.
Kabul etmek, Umut etmekten daha büyüktür çünkü.
Ancak o zaman kendinizle başbaşa kaldığınızda dahî ruhunuzun sekinetini göreceksiniz. Ki kendiyle başbaşa kalmak çok kıymetli.
Tamam, bir gün ruhumu yetkili makamlara teslim edeceğimi elbet biliyorum.
Ne aşk ne ayrılık acısı ne de bazen kapınızı zorlayan başıboşluk, varoluş sancıları. Hiçbiri yarın olmayışının ruhta açtığı gediğin yanına bile yaklaşamıyor.
Yaşarken bunu idrak edemiyor insan.
Ölünce de zaten geç kalmış oluyor.
Ancak yaşamla ölüm arasında salındığımız henüz ölmediğimiz ama yaşıyor da sayılmayacağımız o asap bozucu bekleme odasında rüzgarlı bir boşluk. Bu en dehşetlisi.
Allah düşmanıma göstermesin.
Geç kalmadınız efendim. Çıkmazlara yeni yollar açın.
Yalnızlığınzın kıymetli olduğunu bilin. Allah'ın en yüce dost olduğunu unutmadan.
🔏🔏