Uzun yıllara yayılan edebi intihar mektubunun son bölümü denmiş kitabın arka kapağında. Yazar, kitabın sonlarında anlayacağımız çocukluğuna dair birkaç fotoğrafla romana giriş yapıyor. Buraya kadar oldukça merak uyandırıcı. İlk hatırata başlarken kurduğu cümle ile olayları tüm gerçekliğiyle sunmaya ve ruhumuzu sarsmaya başlıyor. "Utanç dolu bir hayat yaşadım. Insan yaşamı denen mefhum hakkında hiçbir fikrim yok." Bu cümlenin ağırlığı altında kalıyor ve geriye kalan sayfalar boyunca da kendinize ait parçalar buldukça duygularınızı paylaşmaya, kendi duygularınızın ağırlığını da hissetmeye başlıyorsunuz.
Bu hayatta kendine bir yer bulamamış, sözde normal dediğimiz insanların hayatlarında çıkıntılık yapmamak, ayak uydurabilmek için şekilden şekile girmiş hatta bir soytarıya dönmüştü. Tüm bunlar kendisini diğerlerine kabul ettirmek için miydi? Yoksa kendisini hayata dair bir parça olduğuna ikna etmek için miydi? Hayatımız boyunca başkalarını çok kolay kaldırırız aslında. Ama iş kendimizi kandırmaya gelince, aslında biliriz biz kim olduğumuzu. Bir yerden sonra ne soytarılık, ne şaklabanlık.. Hiçbir şey ikna etmez bizi hayatta kalmaya.
Osamu Dazai'nin otobiyografik kitabı bize nasıl bir hayat sürdüğünü en çarpıcı ayrıntılarıyla anlatıyor. Açıkça söylemek gerekirse, daha iyi sindirebilmek için ikinci bir okumayı da kesinlikle hakediyor.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.