Sâdık Hidayet'in okuduğum ilk kitabı. Ve anladığım kadarıyla güzelliği aramak uğruna kendini yiyip bitiren sanatçının o hiç eksilmeyen ebedi acısı bu hikayede dile gelmiş..Kitap bana o kadar karamsar geldi ki kendimi anlatıcı ile birlikte basık karanlık bir odada hissettim. Güzel okuması zevli bir kitaptı. Anlatılan hikayede bir kurtuluş yok, Her sey eksik ve yarım kalıyor. Güzelliği ve gerçeği arama çabasından mahvolup giden bitik bir adam, sonunda kötülüğe yenik düşüyor.
Ama Hidayet, bütün o acılardan kendi isteğiyle ölerek kurtuldu. Ümitsizliğe düşmüştü. Ikinci Dünya Savaşı'nın sonu, yurdundaki durum ve şartların olumlu bir değişme geçireceğine ilişkin ümitlerini boşa çıkarmıştı. Bir kurtuluş yolu görmüyordu.(alıntı)
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.