Ben ne okudum?
Evet, kitabın son sayfasını çevirdiğimde dudaklarımdan dökülen ilk cümle bu oldu. Ben ne okudum? Bir yaratığın kendi egosunu nasıl tatmin ettiğini mi? Gençliğimin ne kadar değerli ve kısa süreli olduğunu mu? Yoksa hayatımızda her şeyin ve herkesin maskesinin altında nasıl şeytana dönüşebileceğini mi? Gerçekten ben ne okudum?
Bu yazdıklarım kitabı anlamadığım veya sevmediğim şeklinde yorumlanmasın. Tam aksine, kitaba bayıldım. Uzun zaman sonra beni böyle içine çeken bir kitabı okumak çok güzeldi. Hele bu kitabın bana hayatımın her yanından müthiş dersler vermesi de cabası.
Dorian Gray, başlarda saflığına, güzelliğine ve heyecanına hayran kaldığım o adam. Şimdi dilimden sana sadece lanet okumakla yetiniyorum. Basil, Dorian'ın gençliğine ve kendisine duyduğu o hazzı tuvaline aktarıyor. Kendisini bu müthiş çizimde gören Dorian ise Henry'nin de yersiz laflarıyla birlikte kendini bir uçurumun içinde hissetmeye başlıyor. Zira kendisi yaşlanacak, buruşacak ve o resimde olduğu gibi daima genç kalmayacaktır. Bunun bilincinde olması ise kendisini epey bir korkutmaya yetmekte. "Keşke ben değil de o yaşlansa! Değişen şu resim olsa da ben olduğum gibi kalabilsem!" diyor ve çareyi şeytanla anlaşma yapmakta buluyor.
Kitap içerisinde yalnızca ingiliz ahlakından bahsediliyor gibi görünse de aslında tüm herkesi kapsayan bir öğüt verme çabası bizleri karşılamakta. Hatta kitaplar hakkında geçen şu alıntı "Toplumun ahlaka aykırı saydığı kitaplar topluma kendi ayıbını gösteren kitaplardır." cümlesi de hala günümüzde nasıl geçerli olduğunu bizlere göstermekte. Açıkçası kitabın çevirdiğim her sayfasında aldığım notlar ve edindiğim bilgiler buraya yazmakla bitmez. En iyisi bu kitaba sizlerinde şans verip mutlaka okuyup kitaplığınızda yer vermeniz olacaktır. İncelememi şu alıntı ile bitirip sizlere keyifli okumalar diliyorum.
"Her birimiz Cennet'i de Cehennem'i de içimizde taşıyoruz."
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.