Masumiyet Müzesi benim için büyük bir aşk romanı değil. Hatta romantik bir hikâye hiç değil. Bu kitap, kendini âşık sanan ama aslında zayıf bir adamın hikâyesi.
Kemal kötü biri değil. Bunu en baştan söyleyeyim. Hayatındaki kadınlara karşı kaba değil, zalim değil, aşağılayıcı değil. Nazik. Yumuşak. Duygusal. Ama adil de değil. Çünkü nazik olmak, cesur olmak demek değil.
Kemal’in sorunu kötülük değil; zayıflık.
Başta Füsun’a duyduğu şey bana aşk gibi gelmedi. Şehvetti. Yasak heyecanıydı. Sınıf farkının verdiği çekimdi. Elde edememenin yarattığı adrenalindi. Eğer Füsun ortadan kaybolmasaydı, bir süre sonra sıradanlaşacaktı. Kemal konfor alanına geri dönecek, Füsun’u “gençlik hatası” olarak hatırlayacaktı.
Ama Füsun kayboldu.
İşte her şey o zaman başladı.
Kaybolma, şehveti takıntıya dönüştürdü. Kemal aşkı değil, imkânsızlığı sevdi. Hatta bir noktadan sonra acıyı sevdi. Acıdan beslendi. Acı onun kimliği oldu. Ritüelleri, eşyaları, izmaritleri… Bunlar büyük bir aşkın kanıtı değil, kontrol kaybının telafisi gibiydi.
Kemal bence mazoşistti. Acıyı bıraksa iyileşecekti ama bırakmadı. Çünkü acı, ona “büyük âşık” olma rolü veriyordu. O aşkı yaşamaktan çok, anlatmayı sevdi. Yaşamak cesaret isterdi. Onda cesaret yoktu.
Kemal korkaktı.
Ne Sibel’i net biçimde bıraktı, ne Füsun’u gerçekten seçti. Ne düzenini yaktı, ne arzusundan vazgeçti. Hep arada kaldı.
Ve beni en çok belirsizlik yorar.
Ne evet diyen ne hayır diyen insanlar… Hayatı askıya alırlar. Kemal tam olarak buydu. Nazik ama net değil. Seven ama seçmeyen. Acı çeken ama değiştirmeyen.
Füsun’a gelince…
Bence Füsun’un aşkı ilk başta vardı. Ama Kemal’in korkaklığı o aşkı öldürdü. Sonrasında gördüğüm şey aşk değil, birikmiş öfke olabilir. Harcanan bir gençliğin intikamı.
Sekiz yıl boyunca boşanmadı. Kocasının onu aldattığını biliyordu. Eğer büyük bir aşk olsaydı, o evlilik sürmezdi. Demek ki Füsun da Kemal’i bir çıkış kapısı, bir ihtimal, belki bir güvence olarak tuttu. Belki de bir noktadan sonra sevmedi ama onun sevgisini bırakmadı.
Son sahnede ben aşk görmedim. Yorgunluk ve öfke gördüm.
Sibel ise bu hikâyedeki en masum kişi. Kemal’e dürüst davranan, gerçeği gördüğünde geri çekilen tek kişi o. Onun Kemal’e bir şans daha vermesi aşk takıntısı değildi; çevre baskısıydı. “Bu olması gereken hayat” fikrine tutunmaktı. Ama o da sonunda net olmayı seçti.
Kemal’in trajedisi aşk değil. Karar verememek.
Ve bence bu roman şunu gösteriyor:
Aşk kavuşamadığında büyür. Kavuştuğunda sıradanlaşabilir. Ama belki sorun aşkın kendisinde değil; insanların cesaretinde.
Kemal büyük bir âşık değildi. Büyük bir anlatıcıydı. Kendini âşık sanan, ama aslında imkânsızlığa ve acıya bağımlı bir adamdı.
Ve ben ona üzülmedim.
Zayıf bir erkek..
Ve bazen zayıflık, kötülükten daha çok hayat harcar.
Bir de Füsun’un ailesi meselesi var.
Yıllarca Kemal’in eve girip çıkmasına neden kimse ciddi bir tepki vermedi? Bu bana hep tuhaf geldi. Burada sınıf gerçeğini görmemek mümkün değil. Kemal zengin, bağlantıları olan, güçlü bir adam. Füsun’un ailesi için bu bir tehditten çok bir fırsat olabilir.
Özellikle annesi…
Bence annesi Kemal’i biraz kullandı. Belki bilinçli, belki içgüdüsel. Kemal’in varlığı bir ihtimaldi. Maddi güvence ihtimali. Sosyal çevre ihtimali. “Kızımızı isteyen ciddi biri var” algısı. Onu kovmak yerine beklemeyi seçtiler.
Ama beklemek de bir tercihtir.
Anne kızını korumaktan çok hayatı idare etmeyi seçmiş olabilir. Kemal’i evde tutmak, belki de “bir gün olur” umudunu canlı tutmaktı. Füsun böylece sadece Kemal’in değil, ailesinin de bekleme düzeninin içinde kaldı.
Sonuç olarak benim için Masumiyet Müzesi bir aşk romanı değil.
Bir zayıflık romanı.
Bir karar verememe romanı.
Bir adamın iki kadının hayatını askıya alışının hikâyesi.
Bence konu aşksa gerisi teferruattir...
Ve aşk cesurlarin işidir...
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.