Türk Edebiyatı’nın ilk roman yazarlarından Ahmet Mithat Edendi’nin ‘Ey kari!’ diye seslenişinin üstüne yakın yılların yazarlarından ‘Ey Okur!’ diye seslenen bir yazar görmek garip geliyor. Biri el yordamıyla yazdığı romanlarda meddahken diğeri adeta gizli, usta bir yazar. Ya da ‘Ayna’ mı demek lazım? Aynı görünen farklı teknikler… Öyle ki düşünceyi okura bırakırken bir yandan yer yer kapalı diliyle düşünce iplerini de elinden bırakmıyor. Hem özgür hem tutsak. Onun tabiatı da ancak buna izin verir sanıyorum. Oruç Aruoba’nın tekniğini konuşa konuşa bitiremeyiz fakat hayatın içinde kendine bu kadar büyük yer tutabilmiş ‘ilişki’ hakkında felsefi bakış açısını yakalayabilmiş olması beni çok etkiledi diyebilirim. Yıllar önce farkında olmadan tanışmışım onunla sanki, kırmızı kaplı ‘ilişkim’ hakkında tuttuğum defter onunla aynı yolda olduğumu gösteriyor. Bazı cümlelerin aynısını kurduğumu ve duyduğumu hatırlıyorum. Türkçe’yi bu kadar irdeleyen, dilin olanaklarını sonuna kadar kullanmaya çalışan, üstüne bir de felsefi çemberinden dışarı özellikle çıkmayan bu yazarı okumak, benim kitap okumaktan aldığım
zevki üst noktalara taşıyan etmenlerdendi. Kendine has dilini ve okurken somutlaşan düşüncelerini takip etmek herkesin alışık olduğu bir yazım şekli değil kabul ediyorum fakat bu tadı da başka bir yazarda bulmak zor.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.