“Oysa sevmeyi ve sevilmeyi öyle çok istiyordum ki…”
Kitabın konusu tamamen mucize olan yazarın kendi hayatı. İlk doğduğundan beri doktorların teşhisi üzerine fiziksel ve zihinsel engelli olmasını ancak annesinin zihinsel engelli olduğuna inanmayıp bu konuda mücadele etmesini ve bunun sonucunda da bu engeli aşmasını anlatıyor. Bu sadece kitabın giriş kısmı diyebiliriz. Daha sonralarda yazar ruhsal çöküntülerini, her defasında bundan kurtulmak için bir yol aramasını anlatıyor. Fakat bu arayışlar bir türlü kalıcı bir sonuç vermiyor ve tabiri caizse sürekli kendini tekrar kuyunun dibinde buluyor. Ancak en sonun da bizlerin aksine o haliyle bile hayata tutunmayı çok güzel bir şekilde başarıyor.
Kitabın konusu bu, benim düşüncelerime gelecek olursak, gerçek hayatları esas alan kitaplar bence her zaman için daha etkili ve dikkat çekici olmuştur. Benim kitabı okurken en net hissettiğim duygu sanırım utançtı. Her sayfada ayrı ayrı ne kadar şükür süz olduğumuzu yüzüme tokat gibi vurdu. En küçük şeyde bile canımızı sıkıp, çok küçük, önemsiz şeyleri kendimize dert edebiliyoruz. Halbuki bu kitapta anlatıldığı gibi yaşamak zorunda olan, her daim birilerini muhtaç olan bir sürü insan var. Bunlar hiçbir zaman aklımıza gelmiyor ve halimize şükretmiyoruz. Aslında asıl acınacak olan bu nimetlerin farkında olmayan ve hayata tutunmayı bilmeyen bizleriz bence. Kitap hakkında yazabileceğim çok daha fazla düşüncem var ama lafı daha fazla uzatmayayım.
Sonuç olarak her kesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.