Bir deneme yazarının, hayat karşısına alıp gördüklerini açık sözlükle hiç bir sanat kaygısı olmadan yazmasıdır bu eser. Bu noktaya geleceğini oda bilmiyordu çünkü öyle bir kaygı gütmüyordu. Bazı okurlar çok kaotik, iç bunaltıcı yada çok sert bir dil diyebilir ama hayat bu değil mi zaten? Sanırım önemli olan da o kaotikliğin içinden yaşama sevinci çıkartabilmek. O bulanalım ve varoluş sancıları içinden iyiyi görüp ona gerçeklikle tutunabilmek. Her hangi bir göz boyaması olmadan. Gerek duymadan cesurca ve cesaretle. Albert CamusTersi ve Yüzü