Kaç kişi ailesiz kaldı, kaç aile evlatsız, kaç evlat anne-babasız, kaç sevgili yârsız...
Unutuldu mu sizce? Gözler görmezse, kulaklar duymazsa, konuşmak ağır gelip susulursa unutulur elbet..
Ama unutmaya imkan olunmayan o şehirler hala karanlık. Yıkılan, yıkılmayı bekleyen onca bina var şehirlerimizde. İnsanlar hala evsiz, çarşılar yıkık...
Sevdiğin bir yer vardı mesela ama şimdi yok..
Gözler hala yaşlı o şehirlerin ama hala seslerini duyan yok...
Dağıldılar, yıkıldılar ve belki de yıllarca sürecek düzeltmenin içinde alışmaya da çalıştılar.
Ama bizler devam ettik en azından çoğumuz denedik..
Unutmayalım, susmayalım ve hep destek kalalım