Korkunun temelinde utanç mı yoksa kabul edilmeme mi var?
Korku hissettiğimiz şey yaptığımız davranışın, düşüncenin, duygunun vermiş olduğu rahatsızlık mı? Yoksa yaptığımız davranışın neticesinde hayatımızdaki ve ilişkilerimizdeki konforun devam edemeyeceğinin korkusu mu? Kendi vicdanımızda hissettiğimiz korku, endişe,huzursuzluk... Gibi rahatsız edici duyguda birilerinin bizi görmeyeceğini, yargılamayacağını düşündüğümüzde davranışın devam etmesi vicdanımızın sesinin giderek kısılması ve o ruh durumun daha da saplanmak belki de... Kitapta yer alan "Zamanın çoktan sildiği bir hata için cezalandırılabilir miydi insan?" sorusuna yine "Üç yıl geçtikten sonra o artık aynı insan değil, suç onun suçu değildi" cevabı hangi durumlarda geçerli olabilir diye düşündürttü bana... İnsanın vicdanının sesi mi? Yoksa hayatındaki konforun bozulması mi ? İtiraf etmesini sağlayan neden olan? İnsan aynı insan mı? Her an değişir mi? Yoksa aynı duygu, düşünce,davranışta saplanıp kalır mı? Bunun cezası nedir?;)
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.