Zülfü Livaneli'nin Serenad kitabını okumuştum. Oldukça beğenmiştim. Bu kitabını da yeterince beğendiğimi söyleyebilirim. Burada kitabın edebi yönünü detaylı değerlendirmek istemiyorum. Daha çok sosyo-politik yönüne değineceğim. Daha öncesinde Ayşe Kulin'in Handan isimli kitabında hissettiğim bir şeyi bu kitapta da hissettim ve rahatsız oldum. O da bir konuyla ilgili alegorik bir eleştiri getirirken, eleştirinin yanlı (taraflı) bir konumda kalması.
Toplumlar ile yöneticiler birbirinden bağımsız değildirler. Toplumları mazlum, yöneticileri diktatör gösteren anlatılara sıcak bakamıyorum.
Her ne kadar kitapta 'yerinde ve zamanında müdahale edilmeyen olayların büyümesi' işlenmiş olsa bile aslında adaya sonradan gelip işleri karmaşıklaştıran kişinin saplantısal kötülüğü ile adada önceden beri bulunan insanların bilinçsiz iyiliği eşit derecede kötü gösterilebilmeliydi diye düşünüyorum.
Olaylara doğru tepkiler vermesini bilmeyen halklar da diktatör yöneticiler kadar zarar verirler yaşadıkları adaya.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.