"Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da, her istediğimde onu arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap bence gerçekten iyidir"
Bu cümlesiyle aslında kitap kendi içinde kendisiyle ilgili bir puanlamaya gidiyor diyebiliriz. Ben de muhtemelen diğer birçok kişi gibi büyük beklentilerle okumaya başladım kitabı. Kitabı elime aldığım ilk andan itibaren yazım dili beni o kadar etkiledi ki kitabı hiç bırakmak istemedim ve bir günde bitirdiğim bir kitap oldu. Kitap bir şaheser miydi? Asla değil. Ancak 16 yaşında bir çocuğun ağzından da olsa öyle güzel tespitlere yer veriyordu
ki keyifle okuttu kendini. O hemen her paragrafın sonunda yaptığı "İnsanlar zaten hep ....dir" ya da "Benim de derdim bu işte ...." Diye kurduğu cümleler bana kendimi hatırlattı:) bunların dışında Holden ile tercihlerimizin de birbirine uyumu ve yaşamı algılayış biçimi kendini onunla eşlememe neden oldu ve kendime şu soruyu sormadan edemedim:) acaba ben bir ergen miyim hala yoksa biz ergenlik çağındaki çocukları fazla mk ötekileştiriyoruz.. velhasıl kitap hakkında her ne yorum yapılmış olursa olsun ve kitap sonuç itibariyle bir yere varmamış olsa da ben Holden ile yakın arkadaş olmayı ve onu her istediğimde arayıp sohbet edebilmeyi isterdim.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.