Yorumm1000k
HALEF-2(DÜŞÜŞ)
Yazarı: Leman VELİ
Yayınevi: Ephesus
Sayfa Sayısı: 432
Mihrinaz'ın bindiği aracın hacklenmesi sonucu freni tutmayan bir araçla dedesi ve şoförle seyir halinde iken kazanın ölümle sonuçlanması Zamir ve Baran tarafından engellenir. Bu vesile ile Azim Akşahin tarafından bu iki gence bir teklif gider. Zamir korumaların başına, Baran ise bilişimin başına geçerek Naz'ı yakından korumaya başlarlar. Naz her geçen gün yakınları tarafından sevdikleri ile tehdit edilirken Zamir'den sakladıkları kalbine yük olur. Baran'ın kendisine olan davranışları onu bir ağabey olarak görmesini sağlarken Baran hakkında öğrendiği sır ise onu ikinci kez çıkmaza sokmuştur. Turan'ın kendisine ağza alınmayacak bir yakıştırma yapması ile onunla arası açılan Naz'a bir darbede dedesinden gelmiştir. Dedesi Naz'ın Cihan ile evlenmesini istemiştir. Bir nevi mantık evliliği ile şirketlerini koruma altına almak amacında olan Azim Akşahin ise Mihrinaz'ı bu yolla korumayı amaçlamaktadır. Zamir ise Cihan ile evlilik olayını duyduğu günün akşamında Cihan'ın Akşahinlerin evine gelmesiyle ve hâla Naz'a karşı hisler beslediğini öğrenmesi sonucu daha fazla dayanamayarak Cihan ile kavga etmiştir.
Sırların içerisinde soluksuz okunacak aksiyon ve dramı içerisinde barındıran sürükleyici bir seri önerisi bırakıyorum buraya. Şimdiden iyi okumalar...
Kitaptan Alıntılar
* Bileğini sıktım. "Zamir Hancıoğlu hiçbir şeyden korkmaz."
"Doğru, Zamir Hancıoğlu hiçbir şeyden korkmaz. Ama her şeyini kaybetmekten deli gibi korkuyor işte."
* Aniden aklıma gelen fikirle, "Zamir," diye seslendim ve başımı kaldırdım. O da başını eğdiğinde yüzlerimiz arasında çok az bir me safe kalmıştı. "Kadının gözleri ne renkti?"
"Bana her göz ela," dedi nefesiyle yüzümü okşarken. "Bana her yüz sen. Baran'a bile baktığımda seni gördüğüm anlar oldu benim."
* Onu ilk gördüğümde başı eğik, acı çeken bir adamdı. Solan bir ağacı andırıyordu. Umutsuzdu. Ben o adamın elini tutmuş, köklerini sulamış, yapraklarını tek tek temizlemiştim. Ben o ağaca umudu fısıldamıştım. Bir gün ağaç yeşermişti. Güzü, kışı atlatmıştı ve ilkbaharda güzel bir başlangıç yapmıştı. Ansızın ben solduğumda elimi ondan çekmek istemiştim ama bu sefer o beni tutmuştu.
Biz hep birbirimize tutunmuştuk.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.