Peki neden bazen telaşa kapılır, kimi kaprisler, çılgınlıklar yaparız?
İstediğimiz nedir?
Bunu kendimiz de bilmeyiz.
Bu alıntı ile başlamak istedim. Kitabı okurken karaktere yeri geliyor kızıyorsunuz, yeri geliyor şaşıyorsunuz, yeri geliyor takdir ediyorsunuz. Dostoyevski samimi şekilde aktarıyorum dediği düşünceleriyle insanı yansıtmayı çalışmış. Derinlikleriyle birlikte olan insanı elbette. Gerçekte kendimizi tam olarak bilemiyor, kontrol edemiyor ve tam olarak anlayamıyoruz zira..
Spoiler da olmaması açısından daha fazla yazmıyorum. Sanırım “yeraltından” bu kadar bahsetmek yeterli. Daha fazlası için okumanızı dilerim.
·
1 +1'leme
·30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.