'yapmacıklar zamanla alışkanlığa dönüşüp gerçeklik kazanabilir.'
başta politik bir kitap sanmıştım, ama attila ilhanca yazılan şeylerin hiç birisinde politika siyaset olmadan olmaz. zaten roman 70'li yıllarda yazıldığı için, kaptan 12 mart muhtırası'nı eleştiremeden de geçememiş. bu kitap, cinsel yönelimlerin psikolojisini açıklayan 
Yanlış Kadınlar Yanlış Erkekler kitabının romanlaştırılmış hali gibi geldi bana. 70'li yıllarda üçüncü bir cinsiyetin psikolojik tahlilini yapmak biraz cesaret işi açıkçası.
romanda; oldukça maskülen ve alımlı ve zengin, varlıklı bir kadın olan leman'ın evliliğine entegre olabilmek için benliğine nasıl rest çektiğini anlatıyor. ama aslında dikkat edilmesi gereken en önemli husus; leman, romanda anlatılanların hiç birisini yaşamadı sadece hayalinde kafasının içinde yaşadığı şeyleri anlattı, kitabın sonundaki;
'Mutluydum, mutluluğum çocukların mutluluğu, biraz da delilerin. Ekrem'le (kocam,
sevgilim, bir tanem) hiç yapmadığım inanılmaz bir seyahatten, belki de hiç ayrılmadığım balkonuma dönüyorum.' cümlesinden anlatıların hepsinin hayalde olduğunu düşünüyorum. ahım şahım bir akıcılık yok ama ana fikre bakacak olursak,
sandığımız kişi olmak telaşına düşerken, aslında olduğumuz kişiyi ıskalayabiliyoruz. sapkınlık olduğu düşünüldüğü için yanaşılmayan eylemler, bizi biz yapan asıl şeyler olabilir. veyahut ilişkileri sağlıklı kılmak için vazgeçtiğiniz her parçanız sizi yabancı birisiyle baş başa bırakabilir. dün bizi biz yaptığını sandığımız şeyler, hayatın bize kattığı kalıcı ve yahut geçici ilinekler olabilir. 'yapmacıklar zamanla alışkanlığa dönüşüp gerçeklik kazanabilir.'
Yanlış Kadınlar Yanlış Erkekler kitabının romanlaştırılmış hali gibi geldi bana. 70'li yıllarda üçüncü bir cinsiyetin psikolojik tahlilini yapmak biraz cesaret işi açıkçası.
romanda; oldukça maskülen ve alımlı ve zengin, varlıklı bir kadın olan leman'ın evliliğine entegre olabilmek için benliğine nasıl rest çektiğini anlatıyor. ama aslında dikkat edilmesi gereken en önemli husus; leman, romanda anlatılanların hiç birisini yaşamadı sadece hayalinde kafasının içinde yaşadığı şeyleri anlattı, kitabın sonundaki;
'Mutluydum, mutluluğum çocukların mutluluğu, biraz da delilerin. Ekrem'le (kocam,
sevgilim, bir tanem) hiç yapmadığım inanılmaz bir seyahatten, belki de hiç ayrılmadığım balkonuma dönüyorum.' cümlesinden anlatıların hepsinin hayalde olduğunu düşünüyorum. ahım şahım bir akıcılık yok ama ana fikre bakacak olursak,
sandığımız kişi olmak telaşına düşerken, aslında olduğumuz kişiyi ıskalayabiliyoruz. sapkınlık olduğu düşünüldüğü için yanaşılmayan eylemler, bizi biz yapan asıl şeyler olabilir. veyahut ilişkileri sağlıklı kılmak için vazgeçtiğiniz her parçanız sizi yabancı birisiyle baş başa bırakabilir. dün bizi biz yaptığını sandığımız şeyler, hayatın bize kattığı kalıcı ve yahut geçici ilinekler olabilir. 'yapmacıklar zamanla alışkanlığa dönüşüp gerçeklik kazanabilir.'·
236 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.