Yazarın bu kitabı, biyografisinde yazdığına göre son - yarım kalan 'elveda' yı saymazsak- kitabıymış. Yarı otobiyografik niteliğinde bir eser. Kitabın girişinde yer alan yazara ait kısa biyografi ile kitaptaki ana karakterin hayatı birçok benzerlik taşıyor.
'İnsanlığımı yitirirken' derken yazarın ne kastettiği tedrici olarak kitapta yer alıyor. Bunun kitaptaki zirve noktası 110. Sayfada, ana karakterin içinde şöyle ifade buluyordu:
Ölmek istiyordum. Hem de her zamankinden çok istiyordum. Buradan dönüş yoktu. Sadece daha fazla utanç kaynağı ekleyebilirim. Benim kaderim en pis, en aşağılık suçları birbiri üstüne işlemekti; daha da şiddetli ızdıraplara gark olmaktı.
Burası spoiler içerir!
Ana karakterimizin kişilik gelişimine psikanalitik açıdan naçizane değerlendirme yapmak istiyorum : Çocukken aileden açık bir sevgi, onaylanma görmediği çok açık; 17. Sayfada babasının, tüm çocuklarına hediye almak istediği bölümde Yo-chan'ın, istediği hediyeyi babasına söyleyememesi ve sonrasında babasının tavırlarından kendisine kızdığını farkederek büyük kaygı yaşaması. Aile ortamında düşüncelerini açıkça söylemek onun için zor bir durum olmuş. Başkalarının onayını alma ihtiyacını da mizaha vurma savunma mekanizması ile gidermeyi keşfediyor; soytarılık fikrini de böyle buldum. (syf 15)
Bir de evinde akrabası olan kızlarla sık sık aynı ortamda bulunma durumu var. Cinsiyet rollerini edinmede bir problem olduğunu gösteriyor. Bunu da genç yaşta genelevlere giderek telafi ediyor.
Kendisini ifade etmesine uygun bir ortam bulamayan ve bu konuda desteklenmeyen bir çocuk doğal olarak hayatında kendisine bir yön ve kimlik arayışı içinde. Otorite figürü olan babasından alamadığı onaylanmaları ileride başka bir otorite figürü olan Horiki' den almayı umuyor ve ona duyduğu öfkesini reddedilme kaygısıyla yansıtamıyor. Diğer yandan tüm bu sıkıntıları bilinç düzeyine ulaşırsa kendisini alkole vererek duygu ve düşüncelerini bastırıyor.
Sonuç olarak, hayatına bir anlam katamayan, sorguladığında cevaplarla yüzleşebilecek gücü ve desteği bulunmayan ve bunun için sorunlarını bastıran, çevresinden aldığı ahlâkî değerleri yavaş yavaş kaybeden, yazarın değimiyle 'insanlığını yitiren' birinin hikâyesi.
Kitabın arka kapağındaki bir yorumla bitiriyorum: "Dazai'nin nefret ettiğim bir yönü, içimde saklı kalmasını istediğim ne varsa tam da onları açığa vurması." - Yukio Mishima
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.