Karl Ove-un seriyasından ikincisini bitirdim. Ürəyim sıxışır. Qəti pis sıxışma deyil. İlk kitabda olduğu kimi hekayə baxımdan yenə çox xüsusi nəsə oxumadım. Buna rəğmən yazıçı üslübu ilə, açıqlığı ilə adamı elə təsirə salır ki dəhşətə gəlirəm. Elə bil indi kənardan mənə, bu halıma baxıb gülür. Mənim xüsusiliyim bundadı deyir. Ağlının bir yerlərində həmişə qalacam deyir. Üzünə baxıb gülümsəməkdən başqa çarəm yoxdu.