bu sabah kitabı bitirdim ve kafamı toparlayabildikten sonra bunu yazmalıyım diye düşündüm. hakan günday’ın okuduğum ilk kitabı oluyor az. yazarın kalemi oldukça basit ve anlaşılır, bu yüzden de kitap sürükleyiciydi. genel olarak fazla betimleme ya da zor cümlelerden de sıkılan bir insanımdır. içeriğine gelecek olursak, fazlasıyla ağır bir konusu var kitabın. bazı kısımlarda gerçekten beynimden vurulmuşa döndüm, mide bulandırması dahil, gerçekliği yüze vuruşu epey sarsıcıydı. gözlerimin dolduğu sayfaları sayamıyorum bile. ve özellikle başlık seçimine bayıldım.
buradan sonrası spoiler’a kaçabilir; anlamlandıramadığım tek şey bu mutlu sonun cidden mümkün olup olmadığıydı. yanlış bir kelime kullanmak istemiyorum fakat biraz zorlama geldi. çok fazla tesadüf, çok karmaşık bağlantılar çıktı ortaya. iki karakterin de çektiği onca acının üzerine elbette son sahne sevindirdi ama biraz da basitleştirmiş gibiydi. keşke ya birbirleri ile tanışmıyor olsalardı, ya da beraber geçirdikleri yılları daha detaylı okuyabilseydik.
·
213 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.