Kesinlikle çok beğendim.
Kitap tam anlamıyla kısa ve öz olmuş.
Büyüklerim her zaman “beni kimseye, kimseyi bana muhtaç etmesin” diye dua ederlerdi, şimdi anlıyorum neden öyle dediklerini.
Her şeyini işine adayan İvan İlyiç, hastalandığı zaman anlıyor işin her şeye bedel olmadığını ama artık çok geç.
Üstelik etrafında aslında ona acıyan kimsenin olmadığı, dar zamanda herkesin hayalet olduğu ve yalnız kaldığı gerçeğiyle baş başa kalıyor.
Neden yaşıyorsun? Ne yapacaksın? Ölüm karanlık mı yoksa aydınlık mı? Nereden nereye?
Bu soruların meydana geldiği o noktayı anlaşılır bir biçimde kaleme almış Tolstoy.
Sevgiler ve iyi okumalar dilerim.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.