Yüzleşmekten korktuklarımızEdebiyat
Melikşah'ı çok uzun süredir (çektiği maskeli videolarından beri) takip eden birisi olarak izlediklerini okuduklarını ele alış şekliyle sanki bir arkadaşımmış gibi hissediyordum. Kitabı çıkacağını duyunca çok merak edip hemen sipariş verdim ama bu sefer de içimi bir korku kapladı. Ya popüleritesine güvenip de zaten satar mantığıyla bir şeyler ürettiyse ve hissettiğim o tüm samimi duygular zedelenirse korkusu. Ama kitabı burkula burkula bitirince korkularım yerini kalp sızısına ve gel gardaşım sana bir sarılayım hissine bıraktı. Çok küçük yaşta babasını kaybetmiş bir kız çocuğu olarak ölüm ve yas konuşmaktan kaçındığım, göt Umutların ve pedagojik eğitimden bihaber duygusuz öğretmenlerin olduğu sınıfta tek nefeste dilimden dökülen ve üzerine konuşulmasın diye yalvardığım küçükken günlüğüme yazıp hapsettiğim konulardı. Kurgu eserlerde ara ara denk gelip gömdüğüm yerinden çıkarıp ağlayıp sarıldığım ve geri yerine koyduğum bu duygulara bu kitapta da rastladım ve bu duygu yükü ile böyle bir paylaşım yapıyorum sanırım.
Farkındayım kitap yorumu gibi değil de iç hesaplaşma gibi olduğundan ama bunun da kitabın bıraktığı etki olduğunu göz ardı etmemek gerektiğini anlattığından öte hissettirdiklerinin payının daha önemli olduğunu düşünüyorum şahsen.
Ve sanki yazarın da üzerine konuşmaktan dahi imtina ettiği durumların yüzleşmesini yazarak yapmış, başka insanların da paylaşımına açarak yaralarını iyileşmeye bırakmış ve yas defterini kapatmış gibi bir his uyandırdığını söylemeden geçemeyeceğim. Belki de bu da onun şifalandırma yoludur. Teşekkürler...
·
3.186 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Küçükken babası ölen tek insan benim sanıyordum. Tamamem sizin hissettiklerinizi hissetmiştim o dönemde. Sınıfa yeni gelen bir öğretmenin babanız ne iş yapıyor sorusunu sormaması için ettiğim duaları hatırlıyorum.