Her Mustafa Kutlu okuduğumda aynı hisse kapılırım. Yüzeysel bir hikayenin altında esen derin, tuhaf manevi hava bu kitabı okurken de kendini hissettirdi.
Yolculuğu bitmeyen mavi kuş, içerisinde birbirinden farklı hayatlar. Ön koltukta bir katil otururken arka koltuğunda ölüm döşeğinde bir kadın...İki jandarmanın olduğu arabada defineci iki adam... El yapımı limonatayı beğenmeyen hanımefendinin arkasında ayakta giden üç koyun...
Hayat da böyle değil midir? Devam eden bir yolculukta tüm zıtlıklar beraber, tüm tezatlar yan yana...
Ve sonunda bir "Kestik! " sahne kesilir. Oyuncular kendi köşelerine dağılır. Hayat da böyledir tam olarak, "Kestik." herkes kendi köşesinde.
Olur ya bu oyunun sonunda bizler de bir kurşunla vurulabiliriz, oyunu oynamaya kendimizi bu kadar kaptırıp gelecek kurşunlardan kendimizi sakınmayı arka plana atmayalım bu aldatıcı dünyada.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.