"Biz de oğlumuzun yetimleriyiz." dedi kadın.
Garcia Marquez'in Latin Amerika'daki sıkıyönetim kaynaklı karanlık atmosferin ve yoksulluğun uzun hikayesi. Yan öğelerde ise vatanı uğruna savaşmış ve verdiği emeklerin karşılığını alacağını sana bir albay ve karısı, bir de horoz ve saat.
Hikaye anlatılırken sıkıyönetim atmosferi okuyucunun gözüne sokulmadan hissettirilmiş: S.12 "Bu cenaze özel bir olay," dedi albay. "Yıllardır gördüğümüz ölümler arasında doğal nedenlere dayanan ilk ölüm bu." S.12 "Canlı canlı çürüyoruz." S29."Sansür konduğundan beri gazeteler yalnız Avrupa'dan söz eder oldu."
Gazeteler sansürlüdür, gündemleri asıl olayları yansıtmaz; el altından broşürler dağıtılır, o da çok risklidir. Kamusal alanlarda siyaset konuşulmaz. Hava yağmurlu ve kasvetlidir.
Albay tam 15 senedir hizmetlerinin karşılığında bağlanacak aylığını müjdeleyen mektubu bekler, her Cuma postaneye gider. S30. "Bir mektubu on beş yıl bekleyebilmek için insanda bir öküzün sabrı olmalı, sende olduğu gibi." Mektup umudu temsil eder, yoksulluktan kurtuluştur, bir türlü gelmeyen bir umut. Tek satabilecekleri saat ve bir de sıkıyönetim sırasından öldürülen oğullarından kalan dövüş horozu. Horozun asıl sahibi olan tek oğulları Agustin dövüşler sırasında gizli bildiri dağıtırken öldürülmüştür. Albay hem gururundan hem de horozun oğullarıyla ilgili hatırasından dolayı satmaya çok yanaşmaz. Eşi astım hastası, sefalet içinde öleceklerini düşündüğünden horozun satılmasından yana albayı zorlamaktadır.
“Biz de oğlumuzun yetimleriyiz,” En son oğullarından kalan dikişi makinesini sattıkları parayla geçinirler. Kahveleri biter (bizde çay neyse kahve de Latin Amerika halkı için o kadar temel ihtiyaç) Yemek olarak horoza fazla gelen mısırları lapa yapıp yerler. Kitabın sonunda eşi, albaya sorar; horoz dövüşüne daha 2 ay var, o zamana kadar ne yapacağız, albayın verdiği yalın ve yenilmez yanıt: "Elinin körünü."
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.