Kişileri nesneleştirmek o kadar sinsi ve içselleştirilmiş bir insanlık durumu ki bunun farkına bile varmayız...
.......
Sevdiği, sevdiğini sandığı eşini, sevgilisini, dostunu, yakınını meğerse yıllardır bir nesne olarak görmüş olduğunu kim kabul etmek ister?
Kimimiz hayatımız boyunca hiç kimseyi özne olarak görmeyi başaramayız. Bu durum bizim açımızdan gerçek bir talihsizlikse, asıl , çevremizdekiler için tam bir felakettir.
Galiba birini özne olarak kabul etmek, öncelikle kafamızda o kişiyi ait gördüğümüz insan kategorisiyle ("eş", "dinci", "evlat", "Yahudi", "Kürt", "baba", "erkek", "Galatasaraylı", "feminist", "sevgili", "köylü", "Arap", "Laz", "kadın", "Hıristiyan", "Kemalist", "anne", "eşcinsel", vb.) asla bağlantılandırmamaktan geçer. Yani onu hiçbir kategoriye sokmamaktan Yani ona hiç ama hiçbir rol biçmemekten.