Özne olduğumuzu hissetmek, hepimiz için ne kadar da büyük bir ihtiyaç, ne kadar da derin bir özlem olsa gerek...
Karımızı nesneleştiririz: "Sen kadınsın; mecbursun yemek yapmaya, evi temiz tutmaya...
Kocalarımızın nesneleştiririz: "Sen erkeksin; mecbursun para getirmeye, bize bakmaya; çocukların işine karışamazsın, o benim alanım; evlilik yıl dönümümüzü hele bir unut!"
Çoğumuzun en çok nesneleştirdiği kişi ise annelerimizdir: Annedir o, bu yüzden evine girip dingonun ahırı gibi davranabiliriz; o, her tür kaprisimizi çekmek zorundadır; torunlarına da bakmak onun işidir. Bir özne olarak şu ömründe aslında neler yapmayı arzuluyor olursa olsun, ona bu hayatta rahat yüzü görmek haramdır; çünkü anne kategorisindekiler fedakâr olmak zorundadır.