… çünkü en sonunda öğrenebildim ki her mutlu son bir prens istemezmiş. Küçük kızlar büyürlerken kendileri için türlü türlü mutlu sonlar yazabilirşer, en sonunda da onlardan birine ve hatta belki birden fazlasına kavuşabilirlermiş.
Beyaz Atlı Prenses, toplumun bireyler üzerinde oluşturduğu kimlik baskısını ve sonuçlarını sade ve akıcı bir dille okuyucuya aktarıyor. Açıkçası, isim itibariyle feminist yönünün ağır bastığını düşünmüştüm, ancak benim için sadece bir kadın hikayesi olmaktan çıktı. Yazarın da dediği gibi; ‘Bütün kadınlar ama sadece cesur erkekler için bir masal.’ Bu hikaye, Hazanların, Deryaların, Nihallerin, Ezgilerin olduğu kadar Cüneytlerin, Keremlerin, Erhanların da hikayesi...
Gelelim konusuna, okuyucu günümüzde toksik diye adlandırılan bir ilişkinin bitme aşamasında Hazan ve Cengiz'in hikayesine dahil oluyor. Hazan, ayrılık süreciyle birlikte çözülen bir yumak gibi, sadece kendi değil çevresiyle birlikte düğüm düğüm çözülmeye başlıyor.
Hazan, küçük yaşta ebeveynlerinin boşanmasını anlamlandıramamıştı çünkü kimse dürüstçe bu boşanmanın sorumluluklarını alamamıştı. Cengiz ise küçük yaşta babasını kaybetmişti ve bu kayıpla baş edemeyen annesi de kendi kabuğuna çekilmişti. Yani aslında ikisi de yaralı bir çocuk ve kendilerine bir zırh bulmuşlar. Hazan, kimseye değmeden risk alamadan yaşamaya çalışan biri olmuş; Cengiz ise kimseye güvenemeyen ve herkesten kötülük bekleyen bir insan haline gelmiş. Sadece onlar da değil; yazar, Derya, Nihal ve Ezgi gibi her karakterde bir yarayı işlemiş. Çocukluk yaraları…
Yazar evlilik, dostluk, aile ve ilişkiler gibi hepimizin bildiği sorunları tek bir kurguda toplayarak, çözüm için bir mum yakmış. Değişim, kendi içimizde saklıdır.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.