Bu hikaye gerçekten de Livaneli’nin dediği gibi ‘Gündelik yaşamımızın içinde küçük boyun eğişlerimizden oluşan küçük günahların hikayesi.’
Bir de sevgili Buket Uzuner’in ‘Kumral Ada Mavi Tuna’ kitabı vardı yıllar önce o romanda da böyle bir kaç satıra bakıp kalmıştım. ‘Nasıl olur?’ demiştim… İşte ‘Son Ada’ da bende böyle bir yankı uyandırdı. Kitabın bütünü zaten çok anlamlıydı ama o son bölüm… O son çığlık! Benim bile hala kulaklarımdayken ada sakinlerinin unutması ne mümkün!
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.