Tomris'i yaşam öyküsünü öğrendiğimden beri çok severim. Ancak kitaplarında çok farklı bir tarzı var. Birçok öyküye kendimi veremedim. Bazen olayı anlayamadan bitti öyküleri. Kitapta sevdiğim kısımlar oldu ancak genel olarak hayal kırıklığı diyebilirim. Sırf yarım bırakmamak için kendimi zorlayarak bitirdiğim bir kitap oldu ne yazık ki.
·
262 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Tomris Uyar genellikle "durum öyküsü" denilen biçimi kullanır. Bunlar olay örgüsünden çok günlük hayattan kesitleri ve kahramanların duygu durumlarını ön plana alan öykülerdir. Bunlardan bir sonuç ya da ders çıkmaz. Okur, bir insan olarak kendisine sunulan durumları yorumlamakta özgürdür. Daha çok bölük pörçük, biraz şiirsellik, biraz da denemevari öykü tarzıdır. Akıcı zarif bir anlatım biçimi vardır. Cümleleri bana daima çok sıcak gelir. Şiir okumuş gibi hissederim. Küçük bir örnek vereyim.
"Mavi-uçla öte-kentin kesiştiği bu bölgede görülenlerin çoğu ozanmış, öykücüymüş, denizci ymiş, balıkçıymış, otel kâtibi, ressam, alkolik, oyuncuymuş, yırtılan gökleri onaranlar, kovalarında bulut taşıyanlar falan. Sarı-kent'ten kaçan, gelirken de yanlarında birkaç solukluk bir dirim getiren bir düşçüler kalabalığı.... "
Ya da
"Konuk mutfak masasının başında oturuyordu;sırtı öyküye dönüktü."
Harika şiirsel bir anlatım değil mi?