Söz İnce/DerinceSöz İnce/Derince
Okuduğun kitaplarda başka insanların duygularını anlayabilmek…
Harf olmadan hissettiklerini, yaşadıklarını, iyiyi, çirkini, güzeli, kötüyü gözlerinle görerek okuyabilmek…
Hissettiklerini kalıbına sokmadan anlayabilmek…
Hisler ağırlaştıkça gerçekleri sorgulamaya başlamak, içinden çıkamamak.
Söz,İnce, Derince kitabını okurken gerçeklik ve hayalleri birbirlerine harmanlayan sevgi, inanç ve ümidin ruhu arasında kaybolarak kendimi buldum…
Duyguları içinde adını koyduğu, koyamadığı vicdanı ve cennet olarak gördüğü anne babası yani emektar kahraman savaşçıları vardı.
Şiirlerde maskeler ardına saklanan ses dili yoktu, ispatlaması gereken kelimelerin huzursuzluğu da...
Ve, ben annemden sonra koyun koyuna uyuduğum kahramanım olan ablamı okudukça "öyle güzel kalemi var ki" dedim içimden, "beni daima iyiliğe, doğruluğa yöneltmeyi öğütleyen."
Bir kez daha anladım ki, onu extra sevmem bu sebeptendir
Emanet bir canım var
Kandırmaya müsait âlemin görüneni
Karşısında tav olan insan diye ünüm var
Allı güllü renklerle meşruya bürüneni
Haddimce yaşamaya çok şükür ki günüm var
Baktığım aynalara tutmasam bile taraf
Ak düşmüş saçlarıma usulen der ’el insaf’
Geçip giden gençlikten beden olurken muaf
Ardında anıları saklayacak yenim var
Bizzat azgın nefsimde ara sıra dizgini
Dağınık duygulardan toplamanın bezgini
Yorgun düşen gönülle içimdeki gezgini
Yolcu eden yüreğe dayanacak yanım var
Söz mühürlü dudağa özden sızıp durmakta
Bazen arşa yükselip bazen dibe vurmakta
Yaş kemale erse de dönüp akla sormakta
Derde derman arayan inatçı bir sanım var
Geçen çetin ömürde bu benimse eserim
İddia edemem ki nerde nasıldır yerim
Yalnızca sade kulum ne dervişim ne pirim
Üstelik de koynumda emanet bir canım var.
Nezahat Yıldız Kaya
Söz,İnce, Derince kitabını okurken gerçeklik ve hayalleri birbirlerine harmanlayan sevgi, inanç ve ümidin ruhu arasında kaybolarak kendimi buldum…
Duyguları içinde adını koyduğu, koyamadığı vicdanı ve cennet olarak gördüğü anne babası yani emektar kahraman savaşçıları vardı.
Şiirlerde maskeler ardına saklanan ses dili yoktu, ispatlaması gereken kelimelerin huzursuzluğu da...
Ve, ben annemden sonra koyun koyuna uyuduğum kahramanım olan ablamı okudukça "öyle güzel kalemi var ki" dedim içimden, "beni daima iyiliğe, doğruluğa yöneltmeyi öğütleyen."
Bir kez daha anladım ki, onu extra sevmem bu sebeptendir
Emanet bir canım var
Kandırmaya müsait âlemin görüneni
Karşısında tav olan insan diye ünüm var
Allı güllü renklerle meşruya bürüneni
Haddimce yaşamaya çok şükür ki günüm var
Baktığım aynalara tutmasam bile taraf
Ak düşmüş saçlarıma usulen der ’el insaf’
Geçip giden gençlikten beden olurken muaf
Ardında anıları saklayacak yenim var
Bizzat azgın nefsimde ara sıra dizgini
Dağınık duygulardan toplamanın bezgini
Yorgun düşen gönülle içimdeki gezgini
Yolcu eden yüreğe dayanacak yanım var
Söz mühürlü dudağa özden sızıp durmakta
Bazen arşa yükselip bazen dibe vurmakta
Yaş kemale erse de dönüp akla sormakta
Derde derman arayan inatçı bir sanım var
Geçen çetin ömürde bu benimse eserim
İddia edemem ki nerde nasıldır yerim
Yalnızca sade kulum ne dervişim ne pirim
Üstelik de koynumda emanet bir canım var.
Nezahat Yıldız KayaSöz,İnce, DerinceNezahat Yıldız Kaya · Başkent Edebiyat Kültür Sanat Ve Eğitim Derneği · 20191 okunma
·
2 +1'leme
·197 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ümmühan Yıldız
Gönderi Sahibi
edebiyatdefteri.com/siir/1078998/so...
Söz ince/ derince
Açmayı kendine zevk, hüner bilen şükûfe
Eteklerinde bostan sümbül müsün gül müsün
Kubbedeki bulutun özendiği afife
Çeşmigül diyarında aranan gönül müsün
Ay ışığı nazende etraf yıldızlar ağı
Renkleriyle kuytuda yutkunur gökkuşağı
Kımıl kımıl mihrabı yürek zorlu kafdağı
Yaşama neden olan nadide ödül müsün
Özlemek ince sanat öyle derin ve özel
Döşenmiş bireysel köşk ömre ödetir bedel
Hayatın ortasından lûtfedip hüzzam, gazel
Muştuyu yarınlara taşıyan bülbül müsün.
Nezahat Yıldız Kaya