Hər vaxtınız kitab dostlar!
Bu gün dünya klasiklərinin ən gözəl nümunələrindən birini, "İvan iliçin ölümü" əsərini müzakirə edəcik. Bu əsər Tolstoy yaradıcılığının necə parlaq olduğunu bir dəfədə oxuculara sübut edir.)) Əsər İvan İliçin ölümündən, son günlərində çəkdiyi əzab və pisixoloji sarsıntısından bəhs edir.
Həyatın qanunu hər birimizə məlumdur. İnsan doğulur, özünə görə yaxşı və ya pis yaşayır sonunda ölür. Bunu bilirik bəs dərk edirikmi? Doğuluruq, yaşayırıq qulağa sadə gəlir. düşündükdədə elə bir təsir bağışlamır. bəs "ölürük" deyəndə?
Ölürük... necə tük ürpərtici bir ifadə olduğunu düşündükcə daha yaxşı anlayır insan. hətda o qədər dəhşətə gətirir ki, biraz düşündükdən sonra tez bu düşüncədən qaçır, sanki heç ölməyəcəkmiş kimi həyata davam edirik. Əsəri oxuduqca insan o duyğunu sanki yaşayır. Özünə sual verirki "İlahi məndə ölüm döşəyində belə olacam? Yox, yox məndə ölüm döşəyində olacam?!"
Əminəm ki, hər birimiz həmin anda İvan İliçin yaşadığı duyğuları yaşayacıq...Bəlkədə buna görə deyirlər "ən gözəl ölüm qəflət ölümdür"
Bəs İvan İliçin ölümünü fürsət bilib öz xeyirini güdən insanlar?... həyat belədir.. öldüyün an mərhum-mərhumə'dən başqa bir şey deyilsən. kəfənə bükülmüş bir ət parçasısan sadəcə.. amma qorxma! əgər sən kəfənə bürünməklə başqalarına xeyir verən bir ət parçasısansa digər cəsətlərdən daha "dəyərlisən".
Qaçınılmaz son, qaçınılmaz başlanğıc...
Təki "Ölüm qurtardı,Daha ölüm yoxdur!" deməyi bacaraq))
Qüsursuz kitab yoxdur.qüsurlarıyla sevin kitabları!
Kitabla qalın salamat qalın!.
·
198 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
