Kitap yazarın ruh dünyasını birebir yansıtıyor bence çünkü konular ve olaylar arası geçişler o kadar ilgisiz ve alakasız ki bazen anlamak için ben mi bir yeri atladım acaba deyip tekrar okuduğum yerler oldu.İlk bölüm üniversiteli ergen hikayesi sonra birden hiçbir şey olmadan akıl hastası oluyor sonra da son 15-20 sayfada mucizevi şekilde hayata tutunuyor.Sanirim yazar kitabı hayatinin farklı duygu donemlerinde bır otobiyografi tarzında yazmış yani o an ne hissedip ne düşünürse hikaye de ona göre yönlendirmiş.Sadece üniversite dönem arasiyla akıl hastanesine yattığı bölüm arasindaki yer beni çok etkiledi duygu durumu o melankoli ve düşünceleri çok samimi ve gerçekti fakat kitabın geri kalan kısmı tamamiyle çöp...Belki yazar gerçek hayatta intihar etmese ve herkes bu melankoliyle kitaba baslamasa bu kadar popüler bir kitap olmazdi
·
114 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
