Etkisinden çıkamamaktan korktuğum için, uzun zamandır ertelediğim bir kitap Hakkari'de Bir Mevsim. Doğu görevimin bitmesine sayılı günler kala okumaya başladım. Yaşadığım duyguları öyle güzel ifade ediyordu ki iki yüz sayfa daha olsaydı da okusaydım diye düşündürdü beni.
Kitabı okurken doğuda yaşadığım iyi kötü günlerim gözümün önünden geçti. O ilk yıllardaki boşluk, yokluk, anlamsızlık duygusu, buraya gelirken sanki başka biriymiş de onun adına yolculuk yapıyormuş hissi, kendini bile unutmak, geçmişini unutmak, eksik hissetmek, umutlar, vazgeçişler, zamanın daha yavaş akması, bir süre sonra kendinden bile vazgeçip öğrencilerini düşünmek, onlar için üzülmek ama çoğu zaman elinden bir şey gelmiyor olması, hayallerindeki bütün çocukların hayatını değiştireceğim düşüncesinin gerçekçi olmadığını farkedip üzülmek, her defasında onlara daha sıkı sarılmak, sevgiyi ilk senden öğrenen çocuklar olduğunu görmek, hayatlarına biraz da olsa dokunmak, yıllar sonra bile unutamayıp özlemle aradıkları öğretmen olmak, onlardan güç almak ve sonunda onlardan ayrılırken gözyaşlarını tutamamak...
Şırnak'ta kaç mevsim geçti sayamadım ama öğrencilerimle birlikte 'ben de öğrendim'. İnsanca yaşamayı, sevmeyi, sevilmeyi, iyiyi kötüyü, doğruyu yanlışı, kendimi...
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.