Her sayfasında "Ne kadar içli, ne kadar duygusal bir adammış.." demekten kendimi alamadım.. Şaşırdım. Sevindim. Belki de eski nesil olduğundandır dedim sonra kendime.. Onlardaki hanımefendilik, beyfendilik hep hayranlık bırakmıştır çünkü bende.
Çocukluğundaki sefalet ağır izler bırakmış ruhunda. Hayat boyu peşini bırakmayan hüznünü buna bağladım ben. Melankolik bir tarafı var Cüneyt Arkın'ın. Hem hoşuma gitti, hem üzüldüm. Malesef zor çocukluk geçiren herkeste görüyorum ben bunu. Bilinçaltına oturan o küçük depresyon hiç kalkıp gitmiyor. Ya da lüzumundan fazla bir duygusallık oluyor bünyede..
Nur içinde yatsın bu güzel insan. Ne mutlu çocuklarına, ne mutlu eşine, böyle bir adamla yılları devirmişler...