kalbiyle söyleşen bir kişinin kalbiyle çöküşü
Bir Kalbin Çöküşü
cahit zarifoğlu'nun "kalbiyle söyleşen kişi" şiirini bilirsiniz, o şiir zweig'ın elinden geçmiş de bir öykü olmuş sanki.
kitaplığımın ilk rafında bir kurbağa maskotu var. bu kurbağa kendi kalbini sökmüş ve kaşıklıyor.kitabın malûm kahramanı; ömrü boyunca kalbini baskılayarak, çevresinin de yardımını alarak çökmesine sebep olan son derece duygusal bir baba. benim kurbağa da insan kılığına bürünmüş, zweig'ın kitabına kahraman olmuş gibi işte.
neyse neyse kitaba gelelim..
açıkçası kitabın her sayfası içime kurt düşürdü. hayatımı adadığım şeyleri bir bir sorguladım. hangileri kendim içindi hangileri onlar* içindi bilemedim. hele şu cümleleri okuyunca kahroldum:
"Elli saçma sapan yıl boyunca eşek gibi çalıştım, bir gün olsun kendime izin vermedim ve şimdi yalnızım..."(dinlememiseniz nice yıl kalbinizi...)
"Benim hayatım mahvolurken onlarınkini kolaylaştırmakla övündüm..."(ev meslek iş para diyerek...)
"Ama ben zaten ne zaman, ne zaman yaşadım?.. Ne zaman kendim için, sadece kendim için yaşadım?.. Benimkisi hayat mıydı ki: Hep para kazandım, para, para, hep başkaları için, peki şu anda bunun bana ne faydası var?"(düşünün şimdi bir de...)
"Yaşlı adam durmadan kendi içine kulak kabartıyordu." (başını eğmiş, kalbiyle söyleşen bir kişi olduğunuzu.)
en nihayetinde bir kitap daha bize "halının altına süpürülmemesi gereken şeyler listesi" çıkardı: 1-kalbimiz 2-kendimiz
bu kitabın ve listenin üstüne bir de geçenlerde yazdığım bir yazıya denk geldim: "bundan önceki tüm yaşlarım bana bağıra çağıra yaşamayı öğretti. çok uzun bi süre sustum ve hislerimi yuttum çok yanlış zamanlarda da kustum. ve öğrendim ki kalbe zincir dahi işlemiyor..hayat avazın çıktığı kadar bağırdığın zaman çok güzel"
Bir Kalbin Çöküşü
cahit zarifoğlu'nun "kalbiyle söyleşen kişi" şiirini bilirsiniz, o şiir zweig'ın elinden geçmiş de bir öykü olmuş sanki.
kitaplığımın ilk rafında bir kurbağa maskotu var. bu kurbağa kendi kalbini sökmüş ve kaşıklıyor.kitabın malûm kahramanı; ömrü boyunca kalbini baskılayarak, çevresinin de yardımını alarak çökmesine sebep olan son derece duygusal bir baba. benim kurbağa da insan kılığına bürünmüş, zweig'ın kitabına kahraman olmuş gibi işte.
neyse neyse kitaba gelelim..
açıkçası kitabın her sayfası içime kurt düşürdü. hayatımı adadığım şeyleri bir bir sorguladım. hangileri kendim içindi hangileri onlar* içindi bilemedim. hele şu cümleleri okuyunca kahroldum:
"Elli saçma sapan yıl boyunca eşek gibi çalıştım, bir gün olsun kendime izin vermedim ve şimdi yalnızım..."(dinlememiseniz nice yıl kalbinizi...)
"Benim hayatım mahvolurken onlarınkini kolaylaştırmakla övündüm..."(ev meslek iş para diyerek...)
"Ama ben zaten ne zaman, ne zaman yaşadım?.. Ne zaman kendim için, sadece kendim için yaşadım?.. Benimkisi hayat mıydı ki: Hep para kazandım, para, para, hep başkaları için, peki şu anda bunun bana ne faydası var?"(düşünün şimdi bir de...)
"Yaşlı adam durmadan kendi içine kulak kabartıyordu." (başını eğmiş, kalbiyle söyleşen bir kişi olduğunuzu.)
en nihayetinde bir kitap daha bize "halının altına süpürülmemesi gereken şeyler listesi" çıkardı: 1-kalbimiz 2-kendimiz
bu kitabın ve listenin üstüne bir de geçenlerde yazdığım bir yazıya denk geldim: "bundan önceki tüm yaşlarım bana bağıra çağıra yaşamayı öğretti. çok uzun bi süre sustum ve hislerimi yuttum çok yanlış zamanlarda da kustum. ve öğrendim ki kalbe zincir dahi işlemiyor..hayat avazın çıktığı kadar bağırdığın zaman çok güzel"·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.