Stefan Zweig tarafından kaleme alınan fazlaca duygu dolu bir kitap...
"Sana beni hiç tanımamış olan sana" diye başlayan mektup. Çocuk denecek yaşta fazlaca duygu yoğunluğu yaşayan genç bir kadının masumca, çıkarsızca hissettiği sevgi. Öyle ki, yazarın okuduğu kitaplara, taktığı kravatına ,eve geliş gidiş saatine, vazoda ki çiçeğine kadar her şeyini ezberlemesi... Sevdiği adamın nasıl bir yaşam tarzı olduğunu bildiği halde ısrarla ve bıkmadan kalbine yenik düşen bir sevgi...
Her zaman fark edilmek isteyerek uzaktan sevdiği adama adeta " gör beni " dercesine sessizce beklemesi... Saçma ve abartılı bulduğum birkaç satırlar olmasına rağmen okurken keyif aldığım bir kitap oldu... Sevdiğinin bütün hayatını ezberlemiş ama hiç hatırlanmamış bir kadın...
"Ve senin bakışlarından anlıyordum ruhunda ufacık da olsa iz bırakmadığımı"
Teşekkür ederim, okumak isteyenlere keyifli okumalar.