Yoksulluğun, sosyal eşitsizliğin, eğitimsizliğin, kültürün insanlara ettiklerini romanlarda, filmlerde okumaya, görmeye, anlamaya devam ederken gerçek yaşamda ne kadar farkına varabiliyoruz, bilmiyorum. Farkına vardıklarımız her zaman anlayışa, kabullenmeye mi taşımalı bizi, ondan da hiç emin değilim. Hangi şartlar altında olursa olsun sınırlarını zorlamaya niyet etmeyenlere, kendine bir yol aramaktansa şikayet etmeye devam edenlere ve hep bir şeylere söven insanlara ve onlara dair hikâyelere şefkatle ilgi gösteremiyor olabilirim. Ebeveynlik gibi roller varsa hele ki, evet o zaman galiba epeyce katı oluyorum.
Edouard Louis’in annesinin hayatına dair yazdığı bu anlatıda empati belki biraz evet ama sempatiyi anneye karşı hiç hissetmedim mesela. Çocuklarıyla geçirdiği yıllar boyunca mağdur rölünde kalıp onları da kendileriyle birlikte hapsettiği ve sadece babayı / kocayı sorumlu tuttuğu hayat ve sonrasında nihayet kendisini özgürleştirmek için attığı adımlar bana feminizm ya da sınıf ayrımı meseleleri üzerinden bile coşku vermedi. Kavgalarını yeterince duyamadım. Yazarın “çocuk” rolü üzerinden okumaya dikkat vermek daha çok şey anlattı, Louis kitabı, annesinin hikâyesinin sığınabileceği bir yuva olmasını dileyerek bitirmiş olsa da…
Tüm zorluklara rağmen, hatta şiddete rağmen, hangi şartlar altında olursa olsun insanın kendine acımaktan daha fazlasını yapabileceğine inanıyorum, eylemsel olanlar imkansız olsa bile. Belki de bu da benim acımasızlığımdır, bilmiyorum.
#edouardlouis #dgedouardlouis #birkadınınkavgalarivedonusumleri
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.