Kitaba direk yanlış hatırlamıyorsam on birinci sayfasında vuruldum. Tek bir cümle insanın hayatındaki boşluk yarasına böyle mj dokunur? Hani incitmeden, kırmadan ama paramparça ederek. Sanırım yalnızlık en çok kalp dolu olunca yoruyor insanı. Tek başına yalnızlık bir şekilde toparlanabiliyor ama kalpte bir yangın varsa kavurup kül ediyor. Sevda da aynen böyle hissediyordu. Yanıyor savruluyor ama bir yudum su vereni olmuyordu. Kendi içinde için için yanan bir kalbe su vermek kimin haddine? O ancak maşukun nefesiyle can bulurdu. Aşktı bu öyle her merhemi kabul etmezdi. Sevda da kabul etmedi. Gizliden gizliye sevdi ve hatta hayallerinden vazgeçti. Meslekleri aynı olursa denk gelirler diye meslek seçimini değiştirdi. Lakin ne fayda? Kader bu ya aşık ile maşukun yollarını illa denk getirecekti..
Yüzbaşı Demir ise aşka kapatmıştı kapılarını. Mesleği öne sürülerek sevdiği vazgeçmişti ondan. O ise kendini canından çok sevdiği askerliğe adamış ve aşk denilen o illete bulaşmamaya çalışarak yıllarca yaşamıştı. Ee dedim ya aşk bulur bir yolunu diye. Yıllardır Kara'nın sevdasıyla yanan Sevda ve aşka küskün Kara bir operasyon için karşı karşıya gelmişti. İşler hem çok karışık hemde umut vaad eder durumdadır. Çünkü ikilimiz yıllar sonra ki bu denk gelen operasyon ile evli bir çift rolüne bürünmek zorundadır. Geçmiş, gelecek, entrika ve bolca sır. Daha ne olabilir dedikçe katlanarak gelen olaylar.. Ama her karmaşanın ortasında açmayı bilen o güçlü çiçek.. Bizimkiler tam sevdaya kavuştum derken canım yazarım ortalığı birbirine kattı ve elimize bir bomba bırakıp son sayfayı kapattırdı. Şimdi sen söyle 
Rabia Gümüş biz devamını nasıl bekleyelim bu kitabın?
Rabia Gümüş biz devamını nasıl bekleyelim bu kitabın?
·
176 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.