insan kendini mayalayan, mayalandıkça büyüyen bir hamur, öğrendikçe kalıbına sığamayışı da bundan.
martin de o insanlardan birisi, aklın kullandıkça nasıl esneyen sınırlara sahip olduğunu keşfettikçe daha çok kullanıyor, aklını kullandıkça sınırlarını daha çok genişletiyor.
insan öğrendikçe kalabalıklaşır mı yoksa yalnızlaşır mı emin değilim, öğrenmenin sonu olmadığından buna net bir cevap da bulamayabilirim ama kitapta da gözlemlediğimiz üzere, sanırım insan sahiden öğrendikçe, okudukça yalnızlaşıyor.
martin’in kalabalıklaşma umuduyla bildiği tek kabuğundan çıktığı, madden denizciliğinin yanı sıra metaforik olarak da engin denizlere açıldığı bir hikaye bu, otobiyografinin kurguyla beraber ilmek ilmek örülmesiyle de okuma zevki veren bir eser, sevdim.
bir de; o bizim kavuşmalarımız a yarim, mahşere kaldı.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.