Arkama yaslanıp (ve gözyaşlarımı silip -çünkü beni hıçkıra hıçkıra ağlattı-) "Uzun zaman sonra gerçekten okuduğum en iyi kitaptı," diyebileceğim bir kitap oldu Edebiyat Eczanesi. İlk baskısını "Lavanta Odası," adıyla yapmış ama takdir edersiniz ki ülkemizde hak ettiği değeri asla göremeyen diğer kitaplar gibi bu da görünemeyenler mezarlığını boylamış. Oysa öylesine dolu dolu, öylesine gerçekçi bir eserdi ki bu 300 küsür sayfada kendi acısı içerisinde boğulmamaya çalışan Perdu'ye, ilhamını arayan ve yolun daha çok başında olan Max'e, hayatlarına aniden dahil olan Napolili ve Samy'e, Perdu'nun meraklı ama aynı zamanda ona bir aile olmuş apartman komşularına binlerce sayfalık roman karakterlerinden çok daha fazla ısındım. Hepsi bir kapı uzağınızdaki karakterler. Öyle görünmeseler de hepsi sizin mücadele ettiğiniz acılarla baş etmeye çalışıyor, kendi yaşam savaşlarını veriyorlar. Bu kitap aslında hepimizin kitabı. Çok değerli bir yapıttı..Ölüm, yaşam, geride kalanların yaşama uğraşı ve gidenleri uğurlamak açısından çok değerli, çok içinize dokunan ve yeri geliyor sizi sarmalıyor, "ben de buradayım, tek başına acı çekmek zorunda değilsin. Gerektiğinde bir omuz daima vardır," diyen bir kitaptı..Kitaplarla dolu bir eser ayrıca, insana, insan ruhuna iyi gelen, insanı iyileştiren kitaplarla, cevapları arayan, yalnızlığı, ölümü, yaşamanın gerçekten ne olduğunu anlamak isteyen insanlarla dolu muhteşem bir yolculuğa çıktım ben. Keşke daha fazla insan keşfetse bu kitabı, keşke daha fazla insan okusa.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.