10/7
Çocuk büyütmek zor ama bir çocuğu hakkıyla büyütmek çok çok zor.Ebeveyn olanlar bana hak verecektir.Kendim de sıkıntılı bir çocukluk geçirdiğim için bu konularda hassasım.Hatta kendi iç yolculuğum için başladığım 5 yıllık profesyonel terapi sürecinde terapistimden bu alanda da destek alıyorum ,yansıtıcı ebeveynlik yapmak istemiyorum ve birkaç şey paylaşmak isterim.
Öncelikle klişe olacak ama gerçekten şimdiki nesil bizden çok farklı ,anlamak idare etmek çok zor.Ben kızımın yaşındayken annemin beni kaşıyla,gözüyle oynatması mevzu bahisken(asla doğru bulmuyorum)ben acaba şunu dersem psikolojisi bozulur mu? Bunu yaparsam travmatize olur mu? Diye düşünmekten de yoruluyorum.Yazar kendisi uzman aile terapisti,iki tane evladı var(çocuğu olmayan terapistleri kaale almıyorum maalesef,teori ve pratik çok farklı şeyler) Kendi deneyimlerini de paylaşmış bunlar güzel şeyler tabi ama benim tecrübelerime ve aldığım terapilere göre ebeveynlik biraz da içgüdüsel birşey.Herşeyi kuralına göre yapamazsınız.Bağırmayan anne baba olmak tamamen de gerekli değil.Arada çocuğunuz sizin de insan olduğunu anlamalı.Bizler de insansınız ağlayabiliriz,bağırabiliriz,sinir krizi geçirebiliriz.Bunun dozu,sıklığı ve sonradan nasıl düzelttiğimiz önemli bence.Kendimizi bu kadar doğru yönetebilmek imkansız birşey.Biraz fazla mükemmeliyetçi olmaya zorluyor sanki bizi.Arada bir bağırabilirsiniz sonra nasıl düzeltebilirsinizi anlatsa daha gerçekçi bulabilirdim.Ama her çocuk bir bireydir,bizim istediğimiz gibi olmak zorunda değillerdir ve olmadıkları zaman da oldurmaya çalışmayalım kısımlarına çok katıldığımı belirtmeliyim.Seni olduğun gibi halinle seviyorum imajı çocuklar için çok önemli…
Yine de okunması gerektiğini düşünüyorum.Her kitaptan çıkartılacak dersler var .Ne kadar başarılı olabilirim o tartışılır ama önemli olan elimden gelenin en iyisini yapmak.Terapisitim dediği gibi mükemmel ebeveyn yoktur ve olmaya çalışmayın,çocuklarınız sizin de insan olduğunuzu,mükemmel olmayacağınızı bilsin.İyi okumalar…
·
681 Gösterim
1 Yorum
Merhaba, ben de sizin gibi kılı kırk yararak acaba şunu yaparsam psikolojisi bozulur mu diye düşünmekten yorgun düşe düşe bebek büyütmeye uğraşıyorum. Fakat bazen iyi anne olmayı başaramıyorum. Öfkem galip gelebiliyor. Çocukluk travmalarım özellikle… sonrası bin pişmanlık… evladıma karşı vicdan yükü… öneriniz var mı ? Hangi kitapları okumalıyım ya da ne yapmalı?
Öncelikle çok teşekkür ederim dikkate alıp böylesi güzel bir karşılık verdiğiniz için. Çünkü size cok zor bir anımda, en çıkmazda oldugum zamanda yazdım. Çok yalnız ve de çok yorgunum. Dediklerinizi dikkate alacagım. Kitap önerilerinizi de alırsam memnun olurum. Umarım her şey gönlünüzce olsun🤍
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.