“Evine dönüyor, bir viyadüğün altında büzüşmüş bir tahtakurusu görüyor. Kendisi.”
Paris’te küçücük bir dairede yapayalnız yaşayan, yoksul bir kadının birkaç gününü anlatıyor kitap. O kadar yoksul ki dilenmek zorunda kalıyor, çoğu zaman çöpten buldukları ile karnını doyuruyor. Ve o kadar yalnız ki sırf başkalarının sıcaklığını hissedebilmek için son parasıyla metroya biniyor.
Bir gün çöp kutusunu karıştırırken bir tilki kürkü buluyor ve bu kürk onun yalnızlığına çare oluyor. Bu kürk “… biz birlikte öleceğiz. Senden asla ayrılmayacağım. Sana sarılıyorum, insan kötü muamele gördükten sonra üşür çünkü.” diyecek kadar yaşamında büyük bir boşluğu dolduruyor.
Açlık, yoksulluk ve yalnızlık dolu satırlar. Bunların karakterin yaşamında yarattığı buhran okura da işliyor. Bilinç akışı tekniğiyle yazılmış bu metni takip etmek benim için biraz güç oldu. Metni yakalamak biraz çaba istiyor doğrusu.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.