Selim için şunları söylüyordu anlatıcı, ''Sevgiyi, iyiliği, adaleti, erdemi ve daha nicesini en derin haliyle irdelemek, onu perişan etmişti. Ona yeniden başlama şansını verselerdi, şüphesiz aptal olmak için can atardı.''
Bir parça bilinçlenen insan, artık eskisi gibi huzurlu olamaz. Görmeye başlayan insan, istese de görmezden gelemez. Anlamak, ne zamandan beri yok oluşun fitilini ateşler oldu diye soruyor insan...
Belki de artık kimsenin kimseye doğru olmadığı, her şeyin özünden kopup, çirkince başkalaştığı bu dönemde hakikate erişmek arzusu kadar hatalı bir istek yoktur... Var olan neredeyse her şeyi yüzeysel yaşamanın, ikircikli davranmanın, kurnazca, çıkarlara dayalı, hakikatten kopuk, ve dahi alçakça yaşamanın sıradanlaştığı zamansız bir devirde, bütün bunların aksine erdemli, soylu, inançlı, içten ve anlama vararak yaşamak isteyen bir adamın acınası dramını okuyoruz.
Nafile, artık istesek de aptal olamayız...
Bilgisini, bilincini, anlamını artıran acını artırır.
Tıpkı Selim gibi...
Tıpkı erdemli bir yaşamın hayalini kurarken, erdemsizler içinde kan kusan ruh gibi.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.