Hüznü, acıyı, umutsuzluğu iliklerinize kadar hissedebileceğiniz bir kitap. Bunların yanında ironi de yok değil zaman zaman bazı dizelerinde tatlı bir tebessümle karşılaşabiliyorsunuz. Farklı şiirler ararken tesadüfen karşılaştım Arkadaş Zekai Özger ile. İsmi ne hoş değil mi, "Arkadaş" :) Bu hususla ilgili bir alıntıyı buraya eklemek istiyorum.
###
“NİYE ARKADAŞ Z.ÖZGER” FASLIDIR"
Bir gün eve geliyor Arkadaş. Yokum.
Gitmek üzereyken,
– Yavrum, adın ne?
– Arkadaş.
– Anladım arkadaşısın oğlumun. Ama adın ne?
– Arkadaş.
– Yavrum tamam... arkadaşısın. Ama adını söyle de seni falanca aradı
diyeyim oğluma.
– Vallahi de billahi de adım Arkadaş!
Eve geliyorum ve annemle Arkadaş diye bir adın olup olamayacağı
üzerine konuşuyoruz.
Adı Zekai idi. Ama kendi kulağına “Arkadaş” diye üflemişti adını.
###
Dönemine bakacak olacaksak (1970'li yıllara) dili ve kullandığı biçim asla rahatsız etmiyor insanı. Sadece alıntıladığım bazı dizelere de bakılacak olursa kimi sözcükleri söylendiği gibi yazmıştır. Örneğin; koparıcak, sökücek... gibi.
Kitabın sonunda yazar hakkında bilgiler var. Ben de merak edip araştırdım. Kendisi gencecik yaşında ( 25 ) beyin kanaması sonucu vefat ediyor. Geriye bir tek yazdığı bu şiirler kalıyor. Hakkında çeşitli rivayetler var merak edenler araştırabilirler.
Genelde şiir kitaplarına inceleme yazmam ama onun hikayesi ve şiirleri beni ziyadesiyle etkiledi...
Şiirleri arasında favori şiirim "Hüzün Mevsimi".
Keyifli okumalar
·
192 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.