"Ölüm", insanın tarih boyunca zihnini, gündemini yoğun şekilde işgal eden, kendisini kah düşündüren kah kedere boğan, türkülerde de ifade edildiği gibi Lokman Hekim'in bile çare bulamadığı bir gerçeklik. "Her şey zıttıyla vardır" savından hareketle hayatın ikiz kardeşi. Böyle önemli bir konu 59 sayfalık bir kitapta ancak bu kadar duru ve güzel biçimde işlenebilirdi.
Gassallık* (Cenazeleri yıkayıp defin için hazır hale getirme işi) yapan bir kadın hayal edin ki kendi yaşamış olduğu travmatik bir kaybın üzerine bir de bu işi yapıyor. Kaçımız böylesine zor bir işi ruhen ve bedenen yapabilecek yeterlikte, bir düşünün.
Gassal'ın hikâyesi, bir morgda başlıyor, bir kadın gassalın, yıkaması için kendisine teslim edilen gencinden yaşlısına kadın cesetleriyle yaptığı hayali diyaloglarla ilerliyor ve sonlanıyor.
Bu izlekte:
- Gassal, intihar eden bir genç kızın cesedine intiharın ne kadar anlamsız ve pişmanlık verici bir yanlışlık olduğunu anlatmaya çalışırken, kendisinin de intiharı zihninden geçirmesine tanık oluyoruz. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını anlatırcasına.
- Hayatın doğru, anlamlı ve güzel kılınması, o minvalde yaşanması, yaşatılması gerektiğine dair mesajlar alıyoruz.
- Günlük koşuşturmacaların pençesindeki insanın, ölümü anlaşılmaz biçimde kendinden çok uzakta görme yanılgısına düştüğünü görüyoruz.
- Paranın ve servetin mezara götürülemediği, kimsenin sınanmadığı günahın masum olamayacağı, her bir insanın kendi sorularının cevaplarını arması gerektiğine dair bildiğimizi sandığımız ama sık sık unuttuğumuz şeyleri, olguları hatırlıyoruz.
Bu kadar küçük hacimde böylesine derin bir konuyu böylesine çarpıcı biçimde işlediği için yazarı 
Funda Usta'yı tebrik ediyorum. Eleştireceğim konu ise, -eğer eleştiri olacak ise- böyle ilginç bir konunun neden biraz daha detaylandırılıp bir film senaryosu olabilecek hacme ulaştırılmadığı. Aynı isimli yerli dizi veya sinema yapımı var ama bunlar, kitapla aynı hikâyeyi anlatmıyorlar.
Konusu itibariyle iç açıcı olmasa da düşündürücülüğü, hayatı ve ölümü bir başka perspektiften sunması itibariyle güzel, ibret dolu bir hikâye.
Gassal'ın hikâyesi, bir morgda başlıyor, bir kadın gassalın, yıkaması için kendisine teslim edilen gencinden yaşlısına kadın cesetleriyle yaptığı hayali diyaloglarla ilerliyor ve sonlanıyor.
Bu izlekte:
- Gassal, intihar eden bir genç kızın cesedine intiharın ne kadar anlamsız ve pişmanlık verici bir yanlışlık olduğunu anlatmaya çalışırken, kendisinin de intiharı zihninden geçirmesine tanık oluyoruz. Hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını anlatırcasına.
- Hayatın doğru, anlamlı ve güzel kılınması, o minvalde yaşanması, yaşatılması gerektiğine dair mesajlar alıyoruz.
- Günlük koşuşturmacaların pençesindeki insanın, ölümü anlaşılmaz biçimde kendinden çok uzakta görme yanılgısına düştüğünü görüyoruz.
- Paranın ve servetin mezara götürülemediği, kimsenin sınanmadığı günahın masum olamayacağı, her bir insanın kendi sorularının cevaplarını arması gerektiğine dair bildiğimizi sandığımız ama sık sık unuttuğumuz şeyleri, olguları hatırlıyoruz.
Bu kadar küçük hacimde böylesine derin bir konuyu böylesine çarpıcı biçimde işlediği için yazarı Funda Usta'yı tebrik ediyorum. Eleştireceğim konu ise, -eğer eleştiri olacak ise- böyle ilginç bir konunun neden biraz daha detaylandırılıp bir film senaryosu olabilecek hacme ulaştırılmadığı. Aynı isimli yerli dizi veya sinema yapımı var ama bunlar, kitapla aynı hikâyeyi anlatmıyorlar.
Konusu itibariyle iç açıcı olmasa da düşündürücülüğü, hayatı ve ölümü bir başka perspektiften sunması itibariyle güzel, ibret dolu bir hikâye.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.