İlya ilyiç Oblomov
Uzun zamandır klasik okumuyordum. Oblomovla geri döndüm.Muhteşem bir kitaptı. Başta sayfa sayısı çok diye ertelemeyi düşündüm ama iyi ki ertelememişim. Sizin de kitaplığınızda duruyorsa,okunmayı bekliyorsa daha fazla bekletmeyin :))
Gonçarov, kahramanları çok iyi betimlemiş,en ince ayrıntılarına kadar anlatmış ama sıkılmıyoruz okurken çünkü o ayrıntılar olmadan kitap bu kadar harika olamazdı. Her karakterde kendinizden bir şeyler buluyorsunuz.-Tarantyev hariç -
Özellikle Alekseyev'in tanıtıldığı kısım çok başarılıydı. Hatırladınız mı Alekseyev'i. Genelde pek hatırlanmaz. Şöyle hatırlatayım :
Ne güzel, ne çirkin, ne büyük, ne küçük, ne sarışın, ne esmerdi bu adam.
Tabiat ona ne iyi, ne kötü, göze çarpan hiçbir özellik vermemişti. Kimi ona İvan İvaniç derdi, kimi İvan Vasilyiç, kimi de İvan Mihayliç.
Soyadı üzerinde de anlaşma yoktu: Bazıları için İvanov veya Andreyev, bazıları için de Alekseyev' di. İsmini ilk defa duyan adam hemen unutuverirdi. Adıyla birlikte yüzü de, sözleri de hatırdan çıkardı. Geldiği yerde bir şey değişmez, gittiği yerden bir şey eksilmezdi. Görünüşü gibi zekasının da hiç rengi, özelliği, kişiliği yoktu. Böyle bir insan sevilir mi, sever mi, nefret eder mi, acı çeker mi? Herhalde sever de, nefret de eder , acı da çeker; çünkü hiç kimse bunlarsız edemez.( Sevilir yazmamış yazar :(() Kötü olmadıkları için iyidirler.Doğduğunu herhalde annesinden başka kimse fark etmemiştir; yaşadığını da pek az kimse bilir; fakat ölümünü kimse fark etmeyecek, öldüğüne kimse sevinmeyecek, kimse acımayacaktır. Onun düşmanı, dostu yoktur. Yalnızca birçok tanıdığı vardır..
Hepimizin hayatında Alekseyevler var. Dikkat etmediğimiz o insanlar. Bence onları en iyi betimleyen kavram GÖLGE. Gölge gibi sessizdirler ve siz biraz ışık verseniz onlar yanınızda olurlar. Vefalılardır. Bunu kitapta da görüyoruz. Oblomov'un son demlerinde yanında Alekseyev vardı. O eski, vefalı dostu Alekseyev..
Bir de Tarantyevler var hayatımızda. Zaten ortalık onlardan geçilmiyor. Kitapta az sövmedim kendisine. Kitabın en beğendiğim kısımlarından biri de: Oblomov'un Taranyev'e tokat attığı sahneydi. O kısma gelince bir de:
" Osmanlı tokadını ona bir yapıştırdım daha hâlâ ayağa kalkamadı." sesi eşliğinde okumanızı tavsiye ederim. Çok iyi oluyor çünkü o tokadı gerçekten çok bekledik.:))
Ştolts ve Oblomov 'un dostluğu da çok iyiydi. Ştolts, Oblomov'un çiftliğini çekip çevirdi, ona her ay parasını yolladı. Oblomov'un hep yardımına koştu, Tarantyev ve Ivan Matyeviç'e günlerini gösterdi. Üstelik bunları karşılık beklemeden yaptı. Kaldı mı böyle dostlar?
Oblomov da Ştolts'a karşı hep iyi ve candandı. Ştolts ve Olga'nın -ki Olga onun ilk aşkıydı- evlendiğini öğrendiğinde de kıskanıp kötü biri olmadı. Onları içten bir şekilde tebrik etti. Zaten Olga da onun saf ve temiz yüreğinden etkilenmemiş miydi? Bundan değil miydi Casta Diva'yı Oblomov'u ağlatacak kadar güzel okuyuşu?
Agafya Matveyevna... Mükemmel ev kadını. Oblomov'u kaybettikten sonraki hâli beni çok üzdü. O da en az Oblomov kadar saf ve iyi yürekliydi.
Ve Zahar... Tembel efendinin tembel uşağı... Dedikoducu ama sadık hizmetkar. Zahar'ın Andreyle karşılaştığı kısım mükemmeldi.
Her insanın bir hikâyesi var ve kitapta o hikâyeler çok güzel işlenmiş. Kesinlikle okumalısınız. Okumalı ve çalışmalıyız. Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için de çalışmalıyız.
İşleyen demir pas tutmaz. Sonu da Oblomov gibi olmaz..
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.